Πετάς το τσιγάρο αναμένο.
Γυρίζεις πλάτη και προχωράς. Φεύγεις. Αφήνεις πίσω σου δυό μάτια που στάζουν δάκρυα
και πόδια που ριζώνουν. Εκεί. Εκεί που δεν γύρισες ποτέ να δεις τα χαμόγελα που
έσβησαν. Εκεί που άφησες τα όνειρα που κάνατε μαζί. Εκεί που τα φιλιά
σταμάτησαν μετά από μια λέξη. Και τώρα τι;
Σκέφτεσαι. Σκέφτεσαι τις στιγμές
που περάσατε μαζί. Τα πρωινά φιλιά κάτω από το πάπλωμα και τις στριμωγμένες
αγκαλιές στον καναπέ μετά από ταινία. Τα αμέτρητα μηνύματα στο κινητό και τις
κλήσεις που δεν έκλειναν όταν δεν ήσασταν μαζί. Αλλά όχι. Δεν ήσασταν δα και
για πολλά. Μια βόλτα στο κέντρο το πολύ. Ένα βράδυ με θέα την Ακρόπολη. Όπως
όλοι. Ένα φιλί για καλημέρα και γρήγορα ρούχα και ζωές διαφορετικές. Διαφορετικοί
δρόμοι. Και τώρα τι;
Απλά φωτογραφίζω τις μέρες που δεν είσαι εδώ. Να έχω κάτι να σου δείξω όταν έρθεις.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου